2026/08/24 at 1:21 ΜΜ 24/08/2026 newsroomΆρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ
Επικοινωνιολόγου-Συγγραφέα Οδηγών
Πολιτικής Αυτοβελτίωσης
Σε δεκάδες δήμους της χώρας, καθώς πλησιάζουν οι εκλογές του 2028,
ξεκινά ένα γνώριμο σενάριο
Αντιδήμαρχοι με χρόνια θητείας αποφασίζουν πως ήρθε η ώρα να “ανεξαρτητοποιηθούν”. Νιώθουν έτοιμοι, νιώθουν αδικημένοι,
νιώθουν πως η δική τους στιγμή καθυστερεί.
Και έτσι, αντί να περιμένουν τη σειρά τους, στρατολογούν συναδέλφους,
χτίζουν δικό τους μέτωπο και ετοιμάζονται να διεκδικήσουν μόνοι τους
αυτό που πριν υπηρετούσαν μαζί.
Το πρόβλημα δεν είναι η φιλοδοξία αυτή είναι νόμιμη και αναμενόμενη.
Το πρόβλημα είναι το αποτέλεσμα.
Μια δημοτική παράταξη που διασπάται σπάνια παράγει δύο νικητές.
Συνήθως παράγει δύο χαμένους.
Οι ψήφοι που θα πήγαιναν συνολικά σε μία διοίκηση μοιράζονται σε δύο,
το αφήγημα της “κόντρας” κυριαρχεί έναντι του αφηγήματος του έργου,
και η αντιπολίτευση που ίσως δεν είχε καν πειστικό λόγο να διεκδικήσει,
βρίσκει ξαφνικά ανοιχτό δρόμο.
Το “διαίρει και βασίλευε” της εσωτερικής ρήξης καταλήγει
να βασιλεύει κάποιος τρίτος.
Όσοι σκέφτονται να διεκδικήσουν ανεξάρτητα οφείλουν πρώτα να απαντήσουν σε ένα ερώτημα, όχι σε ρητορικό τόνο αλλά ειλικρινά.
Υπάρχουν πράγματι τόσες πολλές αδυναμίες στην υπάρχουσα δημοτική αρχή ώστε να δικαιολογείται ρήξη, ή πρόκειται κυρίως για προσωπική φιλοδοξία που ντύνεται με τον μανδύα της διαφωνίας;
Η διαφορά δεν είναι σημασιολογική, είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια δικαιολογημένη πολιτική τομή και σε μια αυτοκαταστροφική διάσπαση.
Οι δήμαρχοι, από την πλευρά τους, δεν μπορούν να αντιμετωπίζουν αυτές τις εντάσεις με αδιαφορία ή καθυστέρηση.
Η αίσθηση πως “δεν μας υπολογίζουν” δεν αντικρούεται με λόγια, αντικρούεται μόνο με έμπρακτη αναγνώριση, έγκαιρα, πριν ο ψίθυρος γίνει απόφαση.
Στο τέλος, όσοι παλεύουν για το ίδιο αξίωμα μέσα από την ίδια παράταξη έχουν συμφέρον να το ξανασκεφτούν πριν χαράξουν γραμμές.
Γιατί στη διαίρεση δεν κερδίζει σχεδόν ποτέ αυτός που τη ξεκίνησε
κερδίζει αυτός που παρακολουθούσε από έξω.