2026/07/19 at 8:26 ΜΜ 19/07/2026 newsroomΜια νέα αρχή που μοιάζει με το παλιό τέλος;
Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ
Επικοινωνιολόγου-Συγγραφέα Οδηγών
Πολιτικής Αυτοβελτίωσης
Όταν ιδρύθηκε ο νέος κομματικός φορέας, το βασικό επιχείρημα του ιδρυτή του ήταν η ρήξη με τη λογική των “παλαιοκομματικών” συμπεριφορών, με τις δικτυώσεις, με τη διαχείριση προσώπων, αντί ιδεών.
Λίγους μήνες μετά, ο φορέας βρίσκεται στο δίλημμα πόσους και ποιους θα υποδεχθεί από τους δεκάδες βουλευτές που έφυγαν από το κόμμα που εξελέγησαν όχι επειδή άλλαξαν πεποιθήσεις, αλλά επειδή διαπίστωσαν πού βρίσκεται η επόμενη έδρα τους. Άλλαξε διεύθυνση!
Και το ερώτημα στο νέο φορέα είναι τι είδους κόμμα χτίζει, όταν η πρώτη του μεγάλη “επιτυχία” είναι ακριβώς αυτό που έλεγε ότι θέλει να ξεπεράσει. Τη συσσώρευση παλαιών πολιτικών, συντρόφων, που αλλάζουν σημαία διατηρώντας η μη την έδρα, χωρίς να περάσουν ξανά από τη βάσανο της κάλπης.
Όσοι έφυγαν από το προηγούμενο κόμμα τι πιστεύουν ό,τι κουβαλάνε στις αποσκευές τους πλην του εαυτού τους; Δυστυχώς για αυτούς η εντολή του ψηφοφόρου δεν μεταβιβάζεται από κόμμα σε κόμμα.
Παλαιότερα τους λέγανε “αποστάτες”.
Αν τελικά για κάποιους η πόρτα του νέου φορέα είναι “κλειστή” δεν θα υπάρχει αφήγημα να κρυφτούν πίσω του.
Στοιχημάτισαν φανερά σε λάθος άλογο και πήγαν “κουβά”!
Αν ο νέος φορέας γεννιέται γεμάτο με πρόσωπα που ενσαρκώνουν ό,τι ο ιδρυτής του κατήγγειλε ως πρόβλημα της ελληνικής πολιτικής, τότε η “νέα αρχή” κινδυνεύει να είναι απλώς νέα ταμπέλα σε παλιά συμπεριφορά.
Η επικοινωνιακή αφήγηση περί ανανέωσης(rebrading), δύσκολα αντέχει όταν το προσωπικό της υλικό είναι ακριβώς αυτό από το οποίο υποτίθεται πως αποστασιοποιείται.
Υπάρχει εδώ μια ειρωνεία που δεν θα περάσει απαρατήρητη.
O άνθρωπος που έφυγε από το κόμμα που ίδρυσε, φαίνεται να αναπαράγει στην προσπάθειά του ακριβώς τον μηχανισμό που τον οδήγησε εκεί. Δεν είναι απαραίτητα προσωπική αντίφαση, είναι μάλλον δομικό χαρακτηριστικό της ελληνικής πολιτικής σκηνής, όπου η αλλαγή σημαίας συχνά προηγείται της αλλαγής περιεχομένου.
Το ιστορικό προηγούμενο δεν βοηθά τη νέα προσπάθεια.
Κάθε φορά που ένα κόμμα στην Ελλάδα γεννιέται από διάσπαση, το πρώτο πράγμα που καλείται να αποδείξει είναι ότι δεν είναι απλώς νέο περιτύλιγμα για παλιά πρόσωπα και παλιές συνήθειες.
Η κρίσιμη δοκιμασία δεν θα είναι οι δημοσκοπήσεις, αλλά το αν οι νεοφερμένοι θα κληθούν να λογοδοτήσουν διαφορετικά απ’ ό,τι λογοδοτούσαν στο προηγούμενο σπίτι τους.
Για τους ψηφοφόρους που περιμένουν κάτι πραγματικά διαφορετικό, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό. Θα κριθεί ο νέος φορέας από τα πρόσωπα που το στελεχώνουν σήμερα ή από αυτά που θα το εκπροσωπήσουν αύριο, μετά την πρώτη κάλπη;
Οι πολίτες θα συνεχίζουν να τους ψηφίζουν ή η λεγόμενη πελατειακή ψήφος δεν αγοράζει αφοσίωση παρά μόνο χρόνο μέχρι να νιώσουν προδομένοι;